Op Anne rust sowieso een flinke druk. Deze kerel moet flink presteren om de "vreemden" in de topscorerlijst te verdringen. Bovendien heet v10 op dit moment samen met één ander team de minste voordoelpunten.
Met een opkomst van iets minder dan de helft van het team wist Drs. Vijfje 10 zich te presenteren op het Openingsfeest van Drs. Vijfje afgelopen maandag. Waar was de rest?
De competitieindeling voor de godenzonen is bekend. Dit jaar spelen we in een Drentse competitie met een heftige vleug Vijfje. Drs. Vijfje 10 is één van liefst drie teams van onze vereniging. Verder zien we onze oude vrienden van Leek-Rodenburg 4 (bijna Drenthe toch?), Roden 3 en REUZ 3 terug.
| 3e Klasse I | locatie | website |
| Asser Boys 1 | Assen | website |
| Drs. Vijfje 8 | Groningen | website |
| Drs. Vijfje 10 | ||
| Drs. Vijfje 15 | Groningen | website |
| Futsal Rolde 2 | Rolde | |
| LTC 3 | Assen | website |
| LTC 4 | Assen | website |
| Leek-Rodenburg 4 | Leek | website |
| REUZ 3 | Vries | |
| REUZ 6 | Vries | |
| Roden 3 | Roden | website |
| Roden 5 | Roden | website |
Om met het nieuwe Vijfje 10 niet al slecht in de voorbereiding (cq vakantie) te gaan, leek het de technische commissie nog even handig om deze week twee trainingskampen in de lassen. Hieronder een overzicht van de aanwezige vedetten.
Update 08-07-08, 18:02u
| Dinsdag 19-20u |
|---|
| Alex Anne Danny Patrick Sander Seb Jeroen (gastkeeper v16) Huug (gastspeler) Dennis (gastspeler) |
| Afgemeld: |
| Christiaan, Robbert. |
Morgen is het dan eindelijk zo ver, de finale waar we al jaren naar uitkijken: de fustwedstrijd tegen V15!
Het enige wat ik daar over eventjes kwijt wil, is dat als we morgen even alles geven, wij niet alleen veel gratis bier kunnen gaan drinken, maar ook nog eens ons futsalseizoen kunnen bekronen met een mooie prijs na een super gezellig, maar iets minder succesvol seizoen, sportief gezien.
Dus hopelijk is een eenieder die morgen meedoet nog weer even lekker fris en fit, dan komt alles goed!
Tot morgen,
De Mentalcoach
Ondanks de luttele nederlaag in de competitie afgelopen vrijdag werd het toch nog een succesvol weekend voor Drs. Vijfje 10. Kort na de wedstrijd wist Danny ons via anonieme bronnen te berichten dat degradatieconcurrent het laatste loodje hadden gelegd, waardoor klassebehoud is veiliggesteld.
Vanavond bleef het succes ons toelachen. Met een provisorisch team, bestaande uit Danny en ondergetekende van ons eigen team, oudgediende Wouter op doel, keeper Boike (v9) in het veld en externe talenten Robert Schlutte en Huug Meijer, behaalde het tiende de tweede plaats. Bij deze wil Drs. Vijfje 10 de legionairen hartelijk danken voor hun geweldige inzet.
Aan het begin van het seizoen werd het nog schertsend geroepen, nu is het harde realiteit: Drs. Vijfje 10 bevindt zich in een strijd om degradatie. Met Van Gaal-theorie kan het team nog 4e worden, maar met 3 wedstrijden te gaan is het vooral van belang om boven de streep te blijven. Gisteren wist Leek-Rodenburg 6 met 3-4 te winnen van Drs. Vijfje 12, waardoor de degradatieplaats op 4 punten afstand nadert van het tiende. Met nog drie wedstrijden te spelen davert alles op een bloedstollende finale af!
Genoeg reden om een crisiscentrum in te lassen, waar naar de laatste bekende uitslagen een stand is ingericht.
Wederom feest in huize 10: Arjan heeft de magische leeftijd van 22 bereikt. Mocht hij nog 8 keer scoren dit seizoen, heeft hij precies dubbel zoveel doelpunten gemaakt als zijn leeftijd! Zelf moet ik er nog maar één scoren om méér dan een tiende van mijn leeftijd te hebben gescoord. Wat is er leuker dan van die zinloze statistische feitjes?
Onze man op schot wist vandaag ook weer wat te pakken: Christiaan sleept vandaag zijn 23ste jaar binnen. Ondanks dit heugdelijke feit blijft hij toch onder "de streep" zitten: Christiaan is de op-drie-na jongste van het team. Alleen Alex, Nick en Arjan zijn jonger. Hij behoort wel tot de drie spelers met de meeste Vijfje-seizoenen op de teller. Na dauerbrenner Seb deelt hij de tweede plek met Danny. Arjan komt daar vlak achteraan, aangezien hij nét niet aan het begin van het seizoen bij het team kwam.
In ieder geval statistieken om je spreekwoordelijke vinger bij af te likken. Van harte gefeliciteerd, Christiaan!
Enkele foto's van onze laatste pokeravond. Het is geen toeval dat Anne er het meeste op staat: hij had zó veel tijd om goed op de foto te komen, aangezien hij zijn handjes toch steeds foldde.
Het eerste wat bij me opkomt als ik Oranje Nassau lees of hoor is rivaliteit. Wedstrijden met het oranje corps van Groningen zijn altijd vreselijk beladen, zéker met Oranje Nassau 7. Ik zal dit proberen te illustreren dankzij enkele voorbeelden.
We spreken oktober 1993, een regenachtige avond op een drassig Sportpark Coendersborg, thuishaven van mijn oude veldcluppie v.v. Amicitia V.M.C. en -natuurlijk- c.v.v. Oranje Nassau. Als negenjarig knuppeltje draaf ik vrolijk achter mijn allereerste voetbaltrainer Das aan, een sympathieke Britse man die in het dagelijks leven kunstbenen sleep uit hout. Trainer Das hoorde bij de categorie mensen waar je gewoon niét niet mee kunt opschieten. Deze universele zekerheid leek deze avond letterlijk van de regen in de drup te geraken. Eenmaal bij onze trainingsstek aangekomen, stonden daar elfjarige kinderen in oranje shirtjes te rillen: onze honk was ingepikt. Toen Das de trainer van Oranje Nassau erop wees dat het toch echt óns veldje was, werd onze trainer linea recta in de modder geduwd. Dankzij mijn nuchtere Groningse opvoeding ben ik normaliter misschien wel de laatste die het bestaan van jeugdtrauma's die later voor ernstige psychologische stoornissen zorgen zal bevestigen, maar ik durf te zweren dat mijn mede-dreumissen en ik bij het zien van dit taffereel een vorm van blinde haat jegens Oranje Nassau hadden ontwikkeld.
In een flinke fast forward gaan we naar het jaar 1996, wanneer ook mijn jongere broertje Alex in het shirt van Amicitia V.M.C. zijn eerste uitwedstrijd tegen buurman Oranje Nassau mocht spelen. Trots stond ik met vader Landers, die ook meteen coach van mijn broertje's team was, aan de zijlijn naar de verrichtingen van deze F'jes te kijken. Ik denk dat ik voor alle jongbegonnen voetballers spreek, als ik zeg dat de drie hoogtepunten van een voetbalwedstrijd voor een F-ertje toch wel de beker ranja in de pauze, het penaltyschieten aan het einde van de wedstrijd en het patatje na de wedstrijd zijn. Groot was dan ook de teleurstelling toen het kleine grut van Alex' team in de pauze in plaats van de bij Amicitia geschonken oranje (dát dan weer wel) ranja een kopje warme thee aangeboden kregen. Alsof de kantinebaas van Oranje Nassau die teleurstelling nog verder in het geheugen van de kinders wilde graveren, kon er niet eens een klontje suiker in de thee af. Die waren alleen maar voor de thuisspelende teams. Ik durf te zweren dat er een grote traan over Alexanders gezicht rolde.
Naast deze vrij persoonlijke redenen van rivaliteit van de Landersjes zijn ook genoeg gronden voor rivaliteit tussen Drs. Vijfje en Oranje Nassau. Naast het feit dat Oranje Nassau ná Drs. Vijfje de grootste futsalvereniging in Groningen is, weet Oranje Nassau's futsalguru Richard Vrieling de gemoederen flink te bespelen met de ongevraagde en accurate statistieken van onderlinge duels per seizoen die hij klakkeloos op de prikborden van Drs. Vijfje weet te plaatsen. Ten slotte hebben oud-Vijfje's Darko en Rudi na hun studententijd voor een toetreding tot de gelederen van Oranje Nassau gekozen - en laten die twee heren nou nét in het Zevende van de oranje bandieten zitten, waartegen wij deze avond moesten spelen.
Je kunt begrijpen hoe zwaar de last op onze schouders was bij het aantreden voor de aftap. Komt nog eens bij dat wij ook nog eens onder een flinke emotionele lading sjokten vanwege het feit dat we voor onszelf twee weken eerder al afscheid hadden genomen van het Corpushuys. Deze wedstrijd had in de nieuwe HIS moeten plaatshebben, maar de vorige week nog missende doeltjes waren nu zonder de benodigde schroeven geleverd. Flink gebukt onder deze zware druk betraden we het veld. Zonder Anne, die compaan en teamgenoot Wim in Amsterdam ging opzoeken, maar mét doelpuntenmachine Arjan, die een week eerder nog op een romantisch tripje met zijn vriendin was. De wedstrijd begon prachtig. Mooi combinatiespel, kansen en al snel ook doelpunten. Om de spanning voor de aanwezige fans, namelijk de eerder spelende dames, Sander's moeder en mijn vriendin en hond, te zorgen, incoporeerden we onopvallend ook wat verdedigende foutjes in ons spel om de wedstrijd wat spannender te maken. Toen ook de laatste aangekondigde fans (in den vleze van Christiaan's vriendin en Christiaan's zus) gearriveerd waren, draaiden we de kraan vol open. En in de spreekwoordelijke waterstroom die toen volgde, wist Arjan 5 keer het doel te vinden. Ergens tussendoor probeerde ik de spanning er weer in te krijgen door de bal met een knietje achter onze eigen doelman te krijgen. Dit bleek toch meer op te vallen dan ik had verwacht. In mijn verdediging: het kon ook als een uiterst houdbare terugspeelbal voor keeper Sander worden gezien; een mening die ook Sander's moeder met me deelt. Via Sander kreeg ik dan ook later een verontschuldiging voor het falen van haar zoon te horen. Uiteindelijk verwenden we de toeschouwers met een 9-6 overwinning. Het afscheidsritueel met betrekking tot het Corpushuys wat hieraan had moeten volgen werd op brute wijze door conciërge Freek verkort, omdat het alarm 20 minuten na de wedstrijd werd ingeschakeld.
Eindelijk ontdaan van het spreekwoordelijke "pak van ons hart" volgde een innige vermoeidheid, waardoor er te weinig animo was voor een aansluitend pokeravondje. Om de nodige vragen van medepokeraars voor te zijn: vanwege het niet-pokeren was er geen sprake van "dood geld" op de tafel. Nick wil jullie dat graag nog eens een keer uit gaan leggen.
De Topsporthal van het ALFA Sportcentrum te betreden op een vrijdag is gewoon een vreemd gevoel. De hal, die sinds seizoen 2006-2007 in het onroerend goed-consortium van Drs. Vijfje is geïncorporeerd, heeft gewoon een heel andere sfeer. Waar het ALFA op maandagavond vóór en tijdens de Vijfje-trainingen een heerlijk studentikoos karakter heeft en op woensdagavond de geur van verterende teampastamaaltijden en de sfeer van een gezamelijk verlangen naar een paar koude biertjes achteraf in de stad hangt, is de hal vrijdagavond gedompeld in een walm van negen-tot-vijf-werknemers, veranderende gezinssituaties en andere veel voorkomende zaken uit het leven van de doorsnee arbeider uit Groningen en omstreken. Op vrijdag verandert de lynoleumvloer in het toneel van De Slingerij.
Bedwelmd onder deze walm en wellicht nog onder de invloed van de scherpe, gezamelijke nasi-maaltijd duwde het tiende de poorten van onze hal open. Vanaf het moment van binnenkomen was het oorlog. Afgezien van onze kleedkamer was het gehele complex een waar slachtveld. Bij de warming up werden we verdreven naar een andere hal, een van onze ballen werd door een infantiele Slingerij-hooligan afgepakt en er was geen WC-papier op de toilet. Komt nog bij dat de begeleidster van De Slingerij 4, een blonde deerne uit de cagetorie toekomstige uitgekookte spelersvrouw, een grote bek had die bij haar kleine postuur zwaar misstond. Het was zo fascinerend, dat onze bankzitters constant naar haar gedraaid zaten om wat van haar groffe gestamel op te vangen. Zelfs de scheidsrechter trok twee minuten uit om wat aandacht te besteden aan haar verbale zondvloed.
De wedstrijd zelf was er eentje die voor de niet-aanwezige toeschouwers zeker mooi zou zijn geweest. Wij moesten het doen zonder doelpuntengarant Arjan, defensieve arrounders Chris en Wim en teamnar Alex, maar hadden Daan Smit (v15) als aanvulling in de selectie opgenomen. Jan Smit had ook de eer om zijn Vijfje 10-debuut te maken, maar helaas bleef hij met de N.S. steken bij Station Zwolle. Gelukkig kon A.J. op het laatste moment voor hem inspringen. Met een klasse scheidsrechter, die het spel op een hoog tempo wist te houden door scherp te fluiten, ging de wedstrijd vrij gelijk op. Hoogtepunt van de eerste helft was onze doelman Sander, die na het hele veld over te steken bij een corner op voorzet van mij prachtig in de rechterkruising kopte. Tijdens de rust stond het echter 3-2 voor De Slingerij.
In de tweede helft bewees Danny dat hij echt niet vergeten mag worden in de topscorerslijst. De Disselman heeft er een handje van om met een knoeterhard schot af te werken van vrij korte afstand. Vorig seizoen bracht hem dit ook opvallend veel doelpunten als verdediger op. Dit seizoen deelt hij mee in het collectieve pech-handje van Vijfje 10 en had hij er slechts 4 weten te scoren in 12 wedstrijden. Achtereenvolgens wist hij de bal onder in het plafond van de goal te schieten en via de lat erin te laten vliegen. Tot 3 minuten voor einde was ook dit een gelijk opgaande wedstrijd. Bij 6-6 scoorde De Slingerij dankzij een slingerende éénmansactie de beslissende treffer. Ook Danny kon daar in de laatste minuut met een noest schot geen verandering meer inbrengen.
Na onze wedstrijd mocht Vijfje 14 aantreden tegen een ander Slingerij-team. Over die wedstrijd zullen we het wijselijk niet meer hebben. Ik zou het echter prachtig vinden als Daan (v15) daar nog een verslagje van zou schrijven. Hij stond, zwaar onder invloed van pijnstillende middelen, bij deze wedstrijd in het veld te zwabberen. Ik ben benieuwd hoe psychadelisch zijn ervaring was met die pot.
Ironisch genoeg was het dezelfde Daan die achteraf de gehele pokertafel aftroefde. Ondanks dat hij vooraf verkondigde geen enkel idee van pokeren te hebben en openlijk honderd procent zijn afkeer vertoonde van Nick's percentuele kansberekeningen, wist hij uiteindelijk tegen dezelfde Nick een flinke smak geld mee naar huis te nemen.
Aan de vooravond van de return tegen De Slingerij heb ik nog een kort verslag van de derby tegen het 12e gemaakt.
Afgelopen vrijdag belandde Drs. Vijfje bij het einde van een era. In een duistere, sombere en chaotisch edoch gecoördineerd ingepakt Corpushuys werden de laatste wedstrijden gespeeld. Het Estadio del Corpus, zoals deze arena in de Groninger volksmond wordt genoemd, gaat namelijk deels tegen de vlakte.
Bij zo'n dramatisch evenement hoort natuurlijk een toepasselijke afsluiting met volle tribunes, een zaalspreker, een trommel en wellicht zelfs bier op de tribune ("Mag het Fred?" "Alleen als je het in de kantine koopt." "Maar die is al verhuisd!" "Dat klopt."). En ook nu blijkt maar weer dat het bestuur van Drs. Vijfje de prioriteit legt op de selectie. De wedstrijdavond mocht namelijk in het bijzijn van wedseccers van Vijfje 1, in den vleze van Berfelo en Kluut, zijn aanvang nemen.
De selectie was, traditiegetrouw, enigszins gehavend. Naast de langdurig afwezige Wim en bijna herstelde keeper Sander hadden Alex en Chris een sabbatical genomen. Terwijl Alex hoog in de bergen op een paar latten zijn huidige (gebrek aan) resultaten dit seizoen overdacht, trachtte Chris zijn futsallibido op Aruba te hervinden. Laatstgenoemde schijnt opvallend genoeg teruggekomen te zijn met een paar nieuwe gympen... De selectie werd aangevuld door Remco en A.J. van het 15e. De wedstrijd was een heuse derby: Drs. Vijfje 12, hét Vijfje-team van het moment in de 3e klasse, was onze tegenstander. Ook zij misten een keeper, want deeltijd-keeper Pieter, die dit seizoen ook het doel van het derde plamuurt, was er niet. Al vóórdat de wedstrijd was begonnen, was de rivaliteit flink opgelaaid: sinds het begin van de week was het getouwtrek om vervangende keepers tussen het tiende en het twaalfde bezig. Voor ondergetekende aanvoerder en Twaalf-praeses Mart was het dan ook tot het beginnende fluitsignaal een raadsel wie er bij ieders team het doel zou verdedigen.
De wedstrijd zelf herinnerde eigenlijk sterk aan de wedstrijd eerder dat seizoen. Vijfje 10 had het meeste balbezit en had de meeste kansen. Keeper Gerrit (v7) voorkwam dat de wedstrijd in de eerste helft al in voordeel van het 10e was beslist. Vijfje 12 stond vrij sterk in de defensie en kwam er bij de verdedigende flaters van ons team razendsnel uit om te counteren. De tweede helft begon zoals de eerste helft was geëindigd en Vijfje Dix bouwde rustig naar de langverwachte eerste zege in het nieuwe jaar. Toch werd het op het laatst nog even moeilijk, toen een stormoffensief van voornamelijk topscorer Robert het erg moeilijk maakte voor onze stand-in keeper Remco. Dat de rivaliteit erg duidelijk aanwezig was, werd bewezen door een aantal rake trappen op de schenen van Remco. Een gefrustreerde Robert was de dader en boze tongen zeggen dat dit in opdracht was van mij. Ik wil mij echter compleet distantiëren van deze acties en verzeker de lezer ervan dat dit he-le-maal niets te maken heeft met Remco's attacken jegens mijn genitalia.
Uiteindelijk stond er een 6-4 winst op het scorebord, met doelpunten van Anne (2x), Arjan (2x) en Nick (2x) van onze kant. De rivaliteit bleek ook nog eens tijdens de laatste minuten in de catacomben van het Corpushuys: het gehele twaalfde weigerde om bij ons aan de pokertafel plaats te nemen. Een doodzonde binnen het 10e. Maar alle gekheid op een stokje, het was een pareltje van een wedstrijd om naar te kijken getuige ook de passie waarmee Kluut de scorebordjes omflipte. Het lijkt me dan ook een geweldig idee om nog een laatste (vriendschappelijke) potje te spelen tegen Vijfje 12 om de rivaliteit tot een pacifistisch einde te brengen en één voor alle malen vast te stellen wie de uiteindelijke winnaar van het seizoen is.
Ondanks het gebrek aan vuurwerk afgelopen vrijdag heeft Danny het toch nog gehaald: Disselman Danny is 24 geworden. En als het meezit, trakteert hij ons komende vrijdag met een bezoek aan de pokertafel en een wedstrijdverslag van onze uitwedstrijd tegen REUZ 3...
